Deze sjabloon installeren
In the Shining draait de schrijver Jack door, wanneer hij zich terugtrekt in een hotel, met zijn gezin. Ik moest daaraan denken toen ik het plan opvatte om me alleen terug te trekken, in the middle of nowhere, om te gaan schrijven. Schrijvers die doordraaien en gaan geloven in hun eigen waanzin. Stiekem heb ik mechanismen die ervoor zorgen dat ik me veilig voel, ik kijk een film, wat tv. Ik zoek het bekende, om mezelf gerust te stellen. Maar wanneer ik mijn tanden poets, móet ik gewoon denken aan het horrorfilm-cliché. Dat, wanneer ik buk om mijn tandpasta uit te spugen en weer omhoog kom en in de spiegel kijk en er achter mij opeens een enge man staat.
Voel ik me veiliger in de stad? Waanzin kan je overal overkomen. Niet gezeten in een ingesneeuwd, verlaten hotel, kan ook in de stad dit mensen gebeuren. In misschien zelfs wel in Amsterdam nog wel meer dan in andere steden in Nederland. Wanneer ik mijn identiteit laat afhangen van prestaties, kledingkeuzes, bezigheden en mij stiekem altijd iets minder interessant, mooi of goed gekleed voel. Wanneer ik verstek laat gaan en mezelf verslons. Wanneer ik doorzet. Wanneer ik de druk voel, het gevoel van missing out wanneer ik er niet bij ben. 
De keuzestress, de angst voor het nemen van ‘de juiste beslissing voor de lange termijn’, het continue leven op adrenaline, omdat ik me eigenlijk afvraag: Wat doe ik, waarom doe ik het? 
In de stad word ik geleefd door wat ik denk dat ik moet denken, doen, voelen, zeggen, uitdragen, dat ik ondertussen vergeet wat ik zelf denk, voel, wil zeggen en uitdragen. Afspraak na afspraak treed ik buiten mijn comfortzone en vraag ik me af: wat doe ik, waarom doe ik dit?
Maar ook vraag ik me soms af: Wat als ik niet deze keuze had genomen, wat had er dan van me gekomen? Want voordat ik ‘dit avontuur’ aanging was mijn leven eigenlijk heel vrijblijvend. Ik woonde daar en daar, dronk wijn, hier en daar, had genoeg geld, regelde dingen voor de band van mijn broer, en had geen spijt als ik de hele avond weg had zitten chatten op msn. Ik denk niet dat ik heel gelukkig was, maar omdat iedereen in mijn omgeving toen nog dacht ‘we zien wel’ en ondertussen de wereld kapot droomde, maakte het niet zoveel uit. Als ik me niet gelukkig voelde kocht ik een elpee en trok een fles wijn open en droomde ik weg bij de gedachte dat ik ooit … zou zijn.  
Nu is dat wel anders, ook ik ben bezig mijn cv ‘kloppend te maken, mijn leven richting te geven, door te zetten, het momentum te houden. 
Ooit heb ik de keuze gemaakt, om deze studie te gaan doen, maar ook binnen deze studie keuzes die mij hebben gebracht waar ik nu ben. En nu, werkend aan mijn scriptie, met nog geen duidelijke visie van wat de toekomst gaat brengen, vraag ik mij wederom af: Wat doe ik, waarom doe ik het?
En het leven kabbelt door, terwijl onze verlangens en hoop een steeds kleiner onderdeel worden van onze drijfveren. Terwijl we dromen laten varen, omdat we te druk bezig zijn met alle andere dingen. Omdat we niet anders kunnen. Uit angst voor de onzekerheid.
All work and no play..

In the Shining draait de schrijver Jack door, wanneer hij zich terugtrekt in een hotel, met zijn gezin. Ik moest daaraan denken toen ik het plan opvatte om me alleen terug te trekken, in the middle of nowhere, om te gaan schrijven. Schrijvers die doordraaien en gaan geloven in hun eigen waanzin. Stiekem heb ik mechanismen die ervoor zorgen dat ik me veilig voel, ik kijk een film, wat tv. Ik zoek het bekende, om mezelf gerust te stellen. Maar wanneer ik mijn tanden poets, móet ik gewoon denken aan het horrorfilm-cliché. Dat, wanneer ik buk om mijn tandpasta uit te spugen en weer omhoog kom en in de spiegel kijk en er achter mij opeens een enge man staat.

Voel ik me veiliger in de stad? Waanzin kan je overal overkomen. Niet gezeten in een ingesneeuwd, verlaten hotel, kan ook in de stad dit mensen gebeuren. In misschien zelfs wel in Amsterdam nog wel meer dan in andere steden in Nederland. Wanneer ik mijn identiteit laat afhangen van prestaties, kledingkeuzes, bezigheden en mij stiekem altijd iets minder interessant, mooi of goed gekleed voel. Wanneer ik verstek laat gaan en mezelf verslons. Wanneer ik doorzet. Wanneer ik de druk voel, het gevoel van missing out wanneer ik er niet bij ben. 

De keuzestress, de angst voor het nemen van ‘de juiste beslissing voor de lange termijn’, het continue leven op adrenaline, omdat ik me eigenlijk afvraag: Wat doe ik, waarom doe ik het? 

In de stad word ik geleefd door wat ik denk dat ik moet denken, doen, voelen, zeggen, uitdragen, dat ik ondertussen vergeet wat ik zelf denk, voel, wil zeggen en uitdragen. Afspraak na afspraak treed ik buiten mijn comfortzone en vraag ik me af: wat doe ik, waarom doe ik dit?

Maar ook vraag ik me soms af: Wat als ik niet deze keuze had genomen, wat had er dan van me gekomen? Want voordat ik ‘dit avontuur’ aanging was mijn leven eigenlijk heel vrijblijvend. Ik woonde daar en daar, dronk wijn, hier en daar, had genoeg geld, regelde dingen voor de band van mijn broer, en had geen spijt als ik de hele avond weg had zitten chatten op msn. Ik denk niet dat ik heel gelukkig was, maar omdat iedereen in mijn omgeving toen nog dacht ‘we zien wel’ en ondertussen de wereld kapot droomde, maakte het niet zoveel uit. Als ik me niet gelukkig voelde kocht ik een elpee en trok een fles wijn open en droomde ik weg bij de gedachte dat ik ooit … zou zijn.  

Nu is dat wel anders, ook ik ben bezig mijn cv ‘kloppend te maken, mijn leven richting te geven, door te zetten, het momentum te houden. 

Ooit heb ik de keuze gemaakt, om deze studie te gaan doen, maar ook binnen deze studie keuzes die mij hebben gebracht waar ik nu ben. En nu, werkend aan mijn scriptie, met nog geen duidelijke visie van wat de toekomst gaat brengen, vraag ik mij wederom af: Wat doe ik, waarom doe ik het?

En het leven kabbelt door, terwijl onze verlangens en hoop een steeds kleiner onderdeel worden van onze drijfveren. Terwijl we dromen laten varen, omdat we te druk bezig zijn met alle andere dingen. Omdat we niet anders kunnen. Uit angst voor de onzekerheid.

All work and no play..

Cigarettes and Whiskey, and wild, wild women

En daar ging ik

als Jezus aan het kruis

Gepijnigd, genageld en bloot

Op jou af

Dit was het moment

yes or no

alle signalen, bedoeld of onbedoeld

schoten door me heen

je woorden

langs me heen

Dit was het moment 

yes or no

Maar er kwam geen

yes or no

De signalen

door mij heen

Je woorden 

langs mij heen

Jouw ogen

Triest en hulpeloos

Hoeveel ik er ook over na had gedacht

het moment dat ik je aankeek

Verloor

ik 

Alles

(…)

Een pantser

De afstand

De controle

We doen dit, nu

Smalltalk

een conformerende lach

Mijn bijelkaargeraapte zelf

vond dat we wel toe waren aan ‘koffie-drinken’

We doen dit nu

Koffie

en geen intimiteit

'Juist wel'

zei je

Mijn bijelkaargeraapte zelf

vond dat ik het woord ‘liefde’ in de mond moest nemen

en jij

open

verbonden

en kwetsbaar

ook

Toch is er steeds

de werkelijkheid

pantser

afstand

controle

en nee, geen koffie

(…)

Nu was jij het

met je smalltalk

Gister

Gister

yes or no

Totale controle

Six feet tall and bullitproof

Liep je mij voorbij

In een vlaag van zelfdestructief dronkenmanschap

deed ik het:

Ik zei wat ik wilde

Geen conformisme

Geen vraag

Nee, in naam van

De liefde, de liefde

maakte ik je boos

En verloor ik mijn portemonnee

en mijn waardigheid

(…)

In naam van

De liefde, de liefde

Jij je controle terug

en de ruimte

In naam van

De liefde, de liefde

geen koffie voor mij

of intimiteit

In naam van

De liefde, de liefde

Driemaal Drama is Scheepsrecht

Verliet ik de bar, trots maar met pijn in mijn hart

Hoorde ik jouw vioolspel langzaam afsterven, terwijl ik de gracht afliep

(…)

Zondagavond

geen Cigarettes and Whiskey

and wild, wild women meer

(…)

They’ll leave you in heartbreak (…) they’ll leave you in …pain.

image

een boom

Een boom groeit

Naar waar ruimte is

en licht

Een boom hoeft niet gezien te worden

Een boom heeft geen

Gezicht

a true time, a true place

My life. Intertwined with

Randomness

Nobody else, involved

Was fine

My life. Intertwined with 

Randomness

Showed me 

That there is

A right time

and a right place

When somebody else involved

If only choosing convenience would be

My cup of tea

If only convenience 

Would be what my life is intertwined with

If only convenience

would be my randomness

But I chose to be brave

to chase my dreams

to be vulnerable

And there I stand

Nobody else, involved

Hopelessly random

and alone

Someday, 

My life. Intertwined with randomness

Will get me 

At a true time, 

in a true place

I hope I will be brave enough

Not

to choose convenience

In the

Meantime

Because I hate being

Vulnerable

die ene luie stoel

In de krochten van de nacht  

trekken we door de regen

bevinden we ons in de duisternis

met ons instrument onder de ene arm, onze ziel onder de ander

trekken we door de regen

de stad in

vol van bier, vol van wijn

en met een hart vol van liefde, een lichaam met zin,

maar ook met zoveel verdriet

praten we nachtenlang

lachen we, huilen we

terwijl ik eigenlijk

wacht

wacht tot jij

en die ene luie stoel

mee gaat, naar mijn huis

dan schilderen we samen de muur en hoeven we nooit meer weg

Ik hoorde een koekoek

Ik hoorde een koekoek

Het alledaagse, dat langs mij heen schoot, stond stil, onverwachts

Afgezien van het ruisen van het gras

Was het stil

Even, was het stil

Opeens, was het stil

Unheimisch, stil

Een stilte die me overviel als een plotselinge aanraking

En ik besefte me opeens dat ik was ontsnapt

aan jouw ritme

even, wist ik niet wat jij deed

even, was jij ontglipt aan mijn gedachten

even, dacht ik niet aan wat jij dacht

aan wat jij voelde

wat jij deed

Ik hoorde een koekoek

Op dit onbewaakte moment

Niemand in de buurt, geen geluid

behalve het ruisen van het gras

En ik besefte

dat ik alleen was

In een donkere kamer

Eenzaam huilt de wind

   in het donker 

En donker is het al snel, deze dagen

  dan zit ik binnen, in een 

  donkere kamer

Zonder licht blijft iets kwetsbaars onzichtbaar

  maar oh zo voorzichtig, met de hand van man of vrouw die de kunst beheerst

In een kort ogenblik

  maar zeker met geduld en overgave

  kan uit niets

  met het juiste licht

iets ontstaan

Maar oh zo voorzichtig, met geduld en overgave

  in de haast, druk (druk druk)

Wordt iets kwetsbaars

  niets.. 

  en.. vergeten

 In het donker

  zal het raadsel beklijven

Omdat 

 in de haast, druk (druk druk)

is vergeten 

 oh zo voorzichtig, met geduld en overgave

Iets kwetsbaars

 met de handen die het vak beheersen

het juiste licht te geven

Welnu

  valt het mij te betichten

  dat ik het niet juist heb kunnen belichten?

Had uit dit kwetsbare

  wellicht vervaardigd

  zonder enige aanleiding

  zonder focus en zonder contrast

  wellicht zonder enig idee

Iets kunnen ontstaan?

Donker is het al snel, deze dagen

  maar met het juiste licht 

  en geduld en overgave

Zat ik dit mij nu niet af te vragen 

Le découvreur

Flâneur 2

De flâneur 1